بررسي آزمايشگاهي رفتار خمشي اتصالات مركب ستون بتني با تيرفلزي

اتصالات ، ضعيف ترين و آسيب پذيرترين قسمت سازه ها در مقابل بارهاي ناشي از زلزله هستند ضمن اينكه نقش مهمي را در مقاومت ساختمان ها در برابر بارهاي متناوب زلزله ايفا مي كنند . دراتصالا ت بتني آرماتورگذاري ناحيهاتصال،به دليل تراكم زياد آرماتور، بتن ريزي و انجام ويبره به دليل كوچك بودن فضاي قابل دس ترسي اين ناحيه و همچنين به دليل رخداد ماكزيمم برش ها و ممان ها در بر اتصال خالي از ايراد نمي باشند. به دليل عملكرد بهتر تيرفلزي نسبت به تير بتني و در مقابل عملكرد بهتر ستون بتني نسبت به ستون فلزي، نياز به يك اتصال مركب متشكل از ستون بتني و تير فلزي احساس مي شود .با توجه به اختلاف سختي بين ستون بتني و تير فلزي اتصال طرح شده بايدتوانايي انتقال ممان ها و برش ها بين تير و ستون داشته باشد. هدف ، بررسي عملكرد اتصال پيشنهادي تركيبي تير فولادي به يك ستون بتني بود كه به صورت آزمايشگاهي درآزمايشگاه سازه دانشگاه سمنان و با ساخت يك نمونه اتصال كاملا بتني به عنوان نمونه مرجع و يك نمونه مركب با ستون بتني و تير فلزي با جزئيات تير و ستون مشابه ولي با مشخصات متفاوت ديافراگم محيطي انجام شد. دو نمونه با مقياس1/2ساخته شده و تحت بارهاي چرخه اي قرار گرفتند.پس از آزمايش هاي اتصالات، نتايج حاكي از آن بود كه اجراي ورق ميان گذر و ديافراگم محيطي در غلاف، انهدام اتصال را بصورت دو فازي كرده به طوري كه فاز اول انهدام با تسليم غلاف و فاز دوم با جدايش غلاف از بتن همراه خواهدبود . ضمنا وجود غلاف باعث افزايش محصورشوندگي بتن ناحيه اتصال شده و كاهش قابل توجه در ترك هاي عميق و خردشوندگي زودرس ناحيه اتصال و افزايش قابل توجه مقاومت و استهلاك انرژي اتصال با مركب سازي مشاهده گرديد