بررسي عددي رفتار اتصالات نيمه گيردار با ورق انتهايي در قابهاي خمشي

اتصالات نيمه گيردار با توجه به شكل پذيري و توانايي در تلف كردن مقدار زيادي انرژي با حداقل از دست دادن مقاومت و سختي خود به عنوان يك گزينه مناسب براي مناطق زلزله خيز مطرح مي باشند. اتصا ل تير با ورق انتهايي به ستون كه در قاب هاي خمشي فولادي مورد استفاده قرار مي گيرد، اغلب به عنوان يك اتصال نيمه گيردار شناخته مي شود. عمده تغيير شكل اين اتصالات مربوط به ورق انتهايي و پيچ هاي كششي آن مي باشد. در اين مقاله نتايج مدل هاي عددي متعددي كه از اين نوع اتصال با استفاده از نرم افزار آباكوس ساخته شده است، ارايه مي گردد تا با بررسي آنها، اثر پارامتر هايي مانند ضخامت، جنس و ارتفاع ورق انتهايي بر رفتار خمشي اتصال ، شكل پذيري و ظرفيت دوراني آن و نيز تعيين سختي و ميزان گيرداري اين نوع اتصال بد ست آيد. نتايج عددي بدست آمده با نتايج آزمايشات مشابه ازدانشگاه دلف مقايسه شده است. اين بررسي ها نشان مي دهدكه رفتار خمشي مدل هاي عددي تطابق بالايي بارفتار نمونه هاي آزمايشگاهي دارد. نتايج عددي قادر بودند بخوبي رفتار اتصال را از لحظه شروع بارگذاري تا زمان تحمل حداكثر بار، و حتي بعد از آن تا لحظه گسيختگي نمايش دهند. نتايج نشان مي دهد با افزايش ضخامت ورق انتهايي، اگرچه سختي و مقاومت اتصال افزايش مي يابد، اما ظرفيت دوراني اتصال به شدت كاهش مي يابد. مطالعات در زمينه جنس ورق انتهايي نشان داد كه هر چه تنش تسليم ورق انتهايي كمتر باشد، ظرفيت دوراني اتصال افزايش خواهد يافت. با مقايسه اتصال نيمه گيردار با ورق انتهايي بلند و ورق انتهايي كوتاه ، مشاهده شد كه استفاده از دو رديف پيچ در ناحيه كششي اتصال با ورق انتهايي بلند، موجب افزايش مقاومت خمشي و ظرفيت دوراني اتصال نسبت به يك رديف پيچ ممكن در اتصال با ورق انتهايي كوتاه مي گردد.