اب انبار، الگوي معماري پايدارو مديريت انرژي

اگر چه در جهان معاصر ، پايداري و توسعه ي پايدار مبحثي نوين هستند اما با جستجوي عوامل پايداري در معماري سنتي ايران در مي يابيم كه در تمدن ايران زمين اين پايداري از دير باز مورد توجه بوده است. پيشينيان ما نيز براي رفع نياز هاي خود در برخورد با محيط زيست بسيار اگاهانه عمل كرده اند و بدون لطمه به محيط زيست از كمترين امكانات بهترين استفاده را كرده اند و در پاسخگويي به نياز هاي خود دست به كار هاي خلاقانه زده اند. در واقع معماري ايران از تمامي امكانات محيط و اقليم پيرامون بهره مي برد . در اين بهره وري نه تنها طبيعت محيط را تضعيف و تخريب نمي كند بلكه هدفش تحكيم طبيعت پيرامون است. شناخت و مطالعه ي دقيق اب انبار ها و ويژگي ان ها از يك سو و مقايسه ي ان با اصول پايداري ان ها را الگويي در معماري پايدار و مديريت انرژي قرار مي دهد.تذا پژوهش پيش رو به الگوهاي پايدار و مديريت انرژي در اب انبار ها اشاره دارد. اين پژوهش با مطالعه ي كيفي صورت گرفته و ابزار گرد اوري داده ها مشاهدات عيني و مطالعه منابع مكتوب،اسناد و مدارك مي باشد.