الگو گيري از درونگرايي معماري سنتي ايران در طراحي ساختمانهاي امروز

پرداختن به اصول معماري پايدار بدون شناختن معماري گذشتگان كامل نيست. معماري سنتي ايران آسايش فضاي داخلي را بدون استفاده از سيستمهاي پويا و آلوده كننده محيط انكام پذير مي سازد. امروزه با توجه به مساله بحران انرزي كاهش مصرف آن به يك ضرورت تبديا شده است كه با استفاده هر چه بيشتر انرژي هاي تجديد پذير در ساختمان مي توان در مصرف انرزي صرفه جويي كرد. مطالعه مشخصه هاي كيفي معماري ايراني حاكي از حضور پررنگ و تاثير گذار عوامل محيطي ، اعتقادي و فرهنگي در كليه سطوح از كلان تا خورد مي باشد به گونه اي كه ماهيتي كاملا درونگرا به ان بخشيده است . درونگرايي در معماري سنتي ايران قابليت هاي گسترده اي در استفاده از انرزي هاي تجديد پذير داشته كه مي توان از آنها براي طراحي ساختمانهاي جديد بهره گرفت . درونگرايي مفهومي است كه به صورت يك اصل در معماري ايران وجود داشته و با حضور آشكار به صورت هاي متنوع قابل درك و مشاهده است. اصولا در ساماندهي اندام هاي گوناگون ساختمان به ويژه خانه هاي سنتي باورهاي مردم بسيار كارساز بوده است . فنون به كار رفته در اين معماري بسياري از مفاهيم نوين در عرصه معماري پايدار را در بر مي گيرد. استنتاج نهايي بحث آن است كه استفاده از عناصر فضايي معماري درونگرا نظير حياط ، فضاي تابستان نشين ، زمستان نشين و انرژي زمين به عنوان الگو در ايجاد عناصر فضايي جديد متناسب با معماري معاصر مي تواند گامي اساسي در جهت توسعه و پيشرفت معماري پايدار امروز باشد.