انديشه اي نو درگفتمان معماري معاصر ايران

بازانديشي درمعماري معاصر ايران با مفاهيم فلسفي و نگاهي نو فرصتي براي آسيب شناسي مجدد معماري معاصر ايران ايجاد مي كند درپي جذب شدن بيش از حد درنظريات معرفت شناسانه مدرن با نگاه شكاكانه به انگاره هاي اومانيستي مدرن و تخصصي شدن روزافزون ما از فرضياتي كه درعصرمعاصر علم را كنترل مي كند رهايي پيدا كرده ايم دراين مقاله سعي شده است با مفاهيم جديد چون پيچيدگي معماري معاصر ايران و نگاه كارشناسان به معماري ما را دموردنقد و بررسي قرار دهيم و درطي اين مسير با نگاهي به مفاهيم ساده انگارانه درمعماري معاصر ايران معماري پايدار انبوه سازي و بلندمرتبه سازي ديدگاه هاي فلسفي جديد براي نقدي پوياتر و بي طرفانه تر ارايه دهيم