معماري پايدار و رابطه ان با اقليم و انرژي در ايران

به طور كلي پايداري روند تامين نيازهاي امروزه (مادي ومعنوي) بدون تخريب توانايي هاي نسل اينده است. بطوري كه ان ها نيز قادر به دستيابي به نيازهايشان باشند. اصطلاح معماري پايدار كه در دل نظريه توسعه پايدار رشد يافته است براي گستره وسيعي از رويكردهاي حساس به محيط به كار مي رود. اين رويكرد در معماري سنتي ايران به سمت پايداري بوم شناختي و اجتماعي گرايش يافته و در رويكرد بين المللي هدف ، ايجاد اشتي و تعامل ميان فناوري و اكولوژي و استفاده از ويژگي هاي مفيد هر دو است . هدف از اين مقاله كه با استفاده از روش توصيفي- تحليلي انجام پذيرفته است بيان مفاهيم پايداري و معماري پايدار با توجه به معماري سنتي ، معماري مدرن، طراحي هاي نوين شهري و ارائه راهكاري مناسب معماري و افليم ايران در قالب معماري پايدار است. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي دهد كه معماري سنتي ، معماري همساز با طبيعت در راستاي معماري پايدار بوده است بنا براين در معماري و طراحي مدرن امروزي نيز مي توان با استفاده از علوم و اصول و فنوني كه در ساختمان هاي بومي و گذشته بكار برده اند فناوري و تكنولوژي جديد را نيز با توجه به فرهنگ و اقليم منطقه خود تلفيق نماييم تا به يك معماري همساز با طبيعت، اخلاق، انسان و فرهنگ تحت عنوان معماري پايدار برسيم.