مطالعه موردي طرح توسعه بندر شهيد رجايي از منظر آمايش سرزمين

آمايش سرزمين به معناي بهره برداري بهينه از امكانات، در راستاي بهبود وضعيت مادي و معنوي و در قلمرو جغرافيايي خاص است. در اين طرح مزيت هاي فضاي طبيعي، اجتماعي و اقتصادي، ساماندهي و نظام بخشي مي شود. اين كار با هدف ايجاد رابطه منطقي بين توزيع جمعيت و انجام فعاليت ها در پهنه سرزمين با توجه به ويژگ يهاي فضايي مناطق است . در اين راستا استان هرمزگان با دو ويژگي منحصر بفرد اقتصادي - امنيتي جايگاه بسيار مهمي را در توسعه و اقتدار كشور جمهوري اسلامي ايران برعهده دارد. بندرعباس به دليل موقعيت مناسب و دسترسي به آبهاي آزاد به عنوان كريدور شمال به جنوب شناخته مي شود. اين دروازه اقتصادي جهت ترانزيت كالاي شمال-جنوب مورد استفاده قرار مي گيرد. لذا توسعه و تجهيز محورهاي اصلي ارتباطي كشور در كريدورهاي حمل و نقل بين المللي شمالي-جنوبي و شرقي-غربي كشور به عنوان محورهاي اولوي تدار در توسعه، براي استفاده مناسب از موقعيت ممتاز ارتباطي كشور با تاكيد بر تمركززدايي ارتباطي از تهران و استفاده از مسيرهاي جايگزين بايستي مورد توجه قرار گيرد. در اين راستا طرح توسعه بندر شهيد رجايي به منظور ايجاد ظرفيت سالانه تخليه و بارگيري كانتينري به ميزان6 ميليونTEU و قابليت پهلوگيري كشتي هاي بالاي 100 هزار تن از سال 1383 آغاز گرديده است. مقاله حاضر با ارائه تعريفي كوتاه از آمايش سرزميني و دفاع غيرعامل انساني و بررسي رابطه في مابين اين دو موضوع، نقش و ضرورت تدوين آمايش سرزميني در طرح توسعه بندر شهيد رجايي را بررسي كرده است. نتايج حاصل از اين بررسي باعث تسريع و دقت نظر در اجراي طرح هاي توسعه پايدار همچون طرح فوق الذكر و بهينه سازي شرايط محيطي، صنعتي و اجتماعي اين منطقه خواهد شد. بي شك نتايج تحقيقاتي از اين دست كمك شاياني به شناخت جنبه هاي مختلف آمايش سرزميني در حوزه سرزمين هاي نزديك ساحل خواهد نمود