برآورد تحليلي نشست ناشي از تونلسازي با سپر تعادلي زمين

تونلسازي در نواحي كم عمق شهري و در زمين هاي نرم، همواره توام با مخاطراتي است كه ناديده گرفتن آنها مي تواند عواقب ناخوشايندي در برداشته باشد. مساله نشست سطح زمين و تاثير آن بر سازه هاي سطحي از مهمترين اين مخاطرات است. كه به منظور جلوگيري از خسارت بر سازه هاي روزميني مي بايستي با آيين نامه هاي مربوطه كنترل گردد. در اين مقاله از روش تحليلي ارائه شده توسط لگاناتان و پولوس جهت پيش بيني ميزان نشست در محل گمانه ها ي W7 و G6G7 خط هفت مترو ي تهران استفاده شده است . در اين روش پارامترها ي مربوط به هندسه سپر و آستر كاري و همچنين پارامتر هاي الاستيك محيط دخيل مي باشند. با استفاده از اين روش ميزان نشست براي دو حالت با تزريق و بدون تزريق ارائه شده است. همچنين در ادامه، يك تحليل پارامتري نسبت به ضريب پواسون و ضر يب تصحيح تزريق صورت گرفته است . نتا يج نشان مي دهد كه در صورت انجام دقيق و مناسب عمل يات تزريق پشت آستركاري، ميزان نشست ماكزيمم سطح زمين در محل گمانه هاي W7 و G6G7 به ترتيب 20 و 12/22 ميليمتر است كه كمتر از حد مجاز مي باشد . نتايج تحليل پارامتري نيز اهميت به كارگيري صحيح عمليات تزريق پشت آستركاري را مخصوصا براي گمانه W7 خاطر نشان مي كند.