برآورد عددي و تحليلي نشست سطح زمين ناشي از تونلسازي با سپر تعادلي (مطالعه موردي؛ خط هفت متروي تهران)

تونلسازي در نواحي كم‌عمق شهري و در زمين‌هاي نرم، همواره توام با مخاطراتي است كه ناديده گرفتن آنها مي‌تواند عواقب ناخوشايندي در برداشته باشد. مساله نشست سطح زمين و تاثير آن بر سازه‌هاي سطحي از مهمترين اين مخاطرات است، كه به منظور جلوگيري از خسارت بر سازه‌هاي روزميني مي‌بايستي با آيين‌نامه‌هاي مربوط كنترل گردد. در اين مقاله جهت پيش‌بيني ميزان نشست در محل گمانه M7 خط هفت متروي تهران از روش عددي تفاضل محدود (نرم‌افزار FLAC2D) و روش تحليلي بابِت استفاده شده است. در روش تحليلي فوق پارامترهاي مربوط به هندسه سپر و آستركاري و همچنين پارامترهاي محيط دخيل مي‌باشند. نتايج بدست آمده از روش‌هاي عددي و تحليلي نشان مي‌دهد كه ميزان نشست ماكزيمم سطح زمين در اين مقطع با توجه به عمق تونل (4/28متر) به ترتيب 28/6 و 6/6 سانتيمتر است كه اين مقدار، بيش از حد مجاز (2سانتيمتر) است. همچنين نتايج نشان مي‌دهد كه پروفيل نشست بدست آمده از روش تحليلي نسبت به روش عددي داراي گودي نشست باريكتري است. توافق خوب بين نتايج حاصل از هر دو روش نشان مي‌دهد كه مقادير ارائه شده در اين مطالعه داراي قابليت اعتماد بالايي مي‌باشند.