افزايش مقاومت و ظرفيت باربري در ساختگا ه هاي آيين نامه 2800 با استفاده ازژئوتكستايل ها

مطابق با جدول طبقه بندي نوع زمين در آيين نامه 2800 ، زمين ساختگاهي از نظر نوع سنگ و خاك به چها نوع تقسم بندي مي شود كه در اين ميان معمولاً پي سازي در زمين هاي نوع III و IV با مشكلات بيشتري همراه است كه عدم دستيابي به ظرفيت باربري مطلوب و همچنين وقوع نشست هاي غير مجاز در اين ساختگاه ها از مهمترين آنهاست. از سوي ديگر تلاش هاي زيادي براي افزايش ظرفيت باربري خاك هاي مختلف انجام شده است كه در اين رابطه سيستم خاك مسلح شده با ژئوتكستايل ها را مي توان نام برد. در اين خصوص عليرغم تحقيقات آزمايشگاهي و عددي صورت گرفته، هنوز ابهامات بسياري درباره چگونگي مدلسازي و نحوه رفتار محيط هاي خاك مسلح در شرايط مختلف وجود دارد. در تحقيق حاضر با توجه به تقسيم بندي نوع زمين در آيين نامه 2800 و با استفاده از برنامه اي كه با روش اجزاء محدود نوشته شده است و مي تواند با در نظر گرفتن المان هشت گرهي خاك و المان درزه گودمن در كنار المان سه گرهي ميله ظرفيت باربري را محاسبه كرده و امكان لغزش و بيرون كشيدگي مسلح كننده ها را نشان دهد، به تحقيق در مورد پي هاي قرار گرفته روي خاك مسلح شده با ژئوتكستايل پرداخته شده است. به اين منظور ظرفيت باربري پي روي خاك هاي مسلح شده با ژئوتكستايل با حالت پي روي خاك غير مسلح مقايسه شده است و بعضي از عوامل مهم مؤثر در ظرفيت باربري پي هاي مسلح شده ازجمله طول بهينه مسلح كننده ها، عمق بهينه مسلح كننده ها و تعداد آنها مورد بررسي قرار گرفته است. به اين منظور رفتار خاك الاستو پلاستيك كامل در نظر گرفته شده است و معيار موهر كولمب بعنوان معيار گسيختگي خاك لحاظ شده است.