بررسي ضريب بزرگنمائي تغييرمكان در استاندارد 2800

در طراحي لرزه اي سازه ها، محاسبه تغيير مكان جانبي ماكزيمم سازه ها (شامل تغييرمكان ارتجاعي و غيرارتجاعي) اهميت زيادي دارد. آئين نامه هاي طراحي لرزه اي، تغيير مكان جانبي ماكزيمم سازه ها را با ضرب تغيير مكان جانبي نظير طراحي آنها (كه از تحليل خطي بدست مي آيد) در ضريبي بزرگتر از يك (كه عمدتا به ضريب رفتار وابسته است) تعيين مي نمايند. هر چه مقدار اين ضريب، كه به ضريب بزرگنمائي تغييرمكان معروف است، به مقدار واقعي نزديكتر باشد، مقدار تغيير مكان جانبي ماكزيمم سازه ها، دقيق تر خواهد بود. ضريب بزرگنمائي تغييرمكان به عوامل متعددي از قبيل ضريب شكل پذيري، ضريب مقاومت افزون و ضريب اطمينان طراحي بستگي دارد. هدف اصلي اين مقاله، بررسي ضرايب بزرگنمائي تغييرمكان پيشنهادي در آئين نامه هاي لرزه اي و ارائه ضرايب جديد براي تعيين دقيق تر آن مي باشد. نظر به اينكه، در استاندارد 2800 ، تعيين اين ضريب به ضريب ديگري به نام ضريب رفتار وابسته است، در اين تحقيق نيز اين ايده دنبال شده است. براي نيل به اين هدف از دو روش استفاده گرديده است. در روش اول، كه براي تمامي انواع سازه ها كاربرد دارد، نسبت ضريب بزرگنمائي تغييرمكان و ضريب رفتار مستقيما تعيين مي گردد. در روش دوم كه فقط براي قابهاي خمشي بتن مسلح تحقيق شده است، هر يك از ضرايب بزرگنمائي تغييرمكان و رفتار به طور جداگانه محاسبه مي گردد و سپس نسبت آنها تعيين مي شود