نگاه انتقادي به روش طراحي ساختمانهاي با اهميت خيلي زياد در استاندارد 2800

يكي از اهداف آئين نامه طراحي لرزه اي ايران (استاندارد 2800 )، تعيين حداقل ضوابط و مقررات براي طرح و اجراي ساختمانها در برابر اثرهاي ناشي از زلزله است به گونه اي كه ساختمانهاي با اهميت خيلي زياد (مثل بيمارستانها)، در زمان وقوع زلزله هاي شديد (زلزله طرح)، بدون آسيب عمده سازه اي، قابليت بهره برداري بدون وقفه خود را حفظ كنند. براي نيل به اين هدف، ضوابطي بايد ارائه گردد تا رفتار سازه، در محدوده زيان قابل قبول (متناسب با اهداف بيان شده) نگه داشته شود. در استاندارد 2800 ، كنترل زيان در سازه، توسط ضريبي به نام ضريب رفتار انجام مي شود و نيروي زلزله طراحي (مقاومت مورد نياز ارتجاعي سازه ها)، با استفاده از اين ضريب محاسبه مي گردد. عدم نياز به استفاده از ظرفيت شكل پذيري قابل ملاحظه (در عملكرد قابليت بهره برداري بي وقفه)، طلب مي كند، ضريب رفتار ساختمانها داراي مقدار كوچكي باشد. در استاندارد 2800 بالاترين ضريب رفتار براي اين منظور، مورد استفاده قرار مي گيرد. هدف از ارائه اين مقاله، بررسي اهداف استاندارد 2800 در طراحي ساختمانهاي با اهميت خيلي زياد و ارزيابي ميزان موفقيت آن در نيل به اهداف پيشنهاد شده است. براي اين منظور، چند ساختمان، با عنوان ساختمانهاي با اهميت خيلي زياد انتخاب گرديد. در طراحي آنها، تمامي ضوابط مربوط به زلزله هاي طرح و بهره برداري، ضوابط تير ضعيف - ستون قوي، ضوابط شكل پذيري زياد اعمال شد و ضريب اهميت برابر 1/4 در نظر گرفته شد. ساختمانهاي انتخابي با استفاده از ضوابط دستورالعمل بهسازي لرزه اي ساختمانهاي موجود (نشريه 360 ) مورد ارزيابي آسيب پذيري قرار گرفتند. نتايج نشان مي دهد كه ساختمانهاي طراحي شده، اهداف استاندارد 2800 را در قابليت بهره برداري بي وقفه در برابر زلزله هاي شديد تامين نمي كنند