كاربرد مفهوم آنتروپي در بدست آوردن توزيع سرعت در آبراهه هاي روباز

با توسعة تئوريهاي آنتروپي و اصل حداكثر آنتروپي توسط شنون در دهة 1940 ميلادي و جاينس در دهة 1950 ميلادي، اين تئوريها در طيف وسيعي از علوم از جمله هيدرولوژي، هيدروليك و محيط زيست بكار برده شده اند . اولين تلاش جدي در زمينة كاربرد اين تئوريها در علوم آب توسط آموروسو و اسپيلدورا (1972) در زمينة مدلسازي هيدرولوژيكي انجام گرفت . تا به امروز كاربردهاي متعددي از اين تئوري در مهندسي منابع آب گزارش شده و همچنان نيز تلاشهايي در زمينة كاربردهاي جديد آن در حال انجام است . معروفترين و رايج ترين روابط توزيع سرعت، توزيع
لگاريتمي پرانتل ون كارمن و توزيع تواني مي باشن د . اين دو رابطه در نزديكي كف غيرمعتبر و در نزديكي سطح آب هم كم دقت مي باشند .( هنگامي كه سرعت ماكزيمم زير سطح آب باشد ). چيو در سال 1988 با بكار بردن مفاهيم احتمالاتي و اصل حداكثر آنتروپي معادلة توزيع سرعتي را ارائه كرد . اين معادله قابليت تعيين توزيع سرعت در هر دو جهت قائم و عرضي را دارا مي باشد . همچنين اين معادله در نزديكي سطح هم به خوبي عمل كرده و موقعيت سرعت حداكثر را پيش بيني مي كند . در اين مقاله با استفاده از داده هاي آزمايشگاهي در بسترهاي صاف و زبر، مدل توزيع سرعت چيو مورد ارزيابي و تحليل قرار گرفته است . نتايج نشان مي دهد كه اين مدل با دقت قابل قبولي توانايي پيش بيني توزيع سرعت قائم در آبراهه هاي روباز را دارا مي باشد . همچنين دقت اين روش در بسترهاي صاف بيشتر از بسترهاي زبر مي باشد .