بررسي آزمايشگاهي عمق بحراني پاياب در آبشستگي موضعي پايين دست جت هاي ريزشي

بررسي پديده آبشستگي موضعي ناشي از جت هاي ريزشي در پايين دست سازه هاي هيدروليكي، به منظور جلوگيري از فرسايش شديد حاصل از آن و به خطر انداختن ايمني سازه، امري مهم و ضروري مي باشد. در اين مقاله، نتايج يك مطالعه آزمايشگاهي درباره تأثير عمق پاياب بر ابعاد آبشستگي موضعي پايين دست جت هاي ريزشي، ارائه مي شود. جت آب كه از روزنه هايي با مقاطع دايره اي، مربعي و لوزي شكل، با مساحت هاي يكسان و دبي هاي مختلف در محدوده 2/46 تا 4/8 ليتر بر ثانيه، از ارتفاع 29 سانتيمتري، بر روي بستري از جنس شن با d50 برابر 3 ميليمتر، با عمق هاي پاياب متفاوت در محدوده 10 تا 24/8 سانتيمتر، به مدت 60 دقيقه ريزش مي نمود، مدل سازي شد. ابعاد حفره آبشستگي اندازه گيري شدند و مورد تحليل قرار گرفتند. مشاهده شد كه حداكثر عمل آبشستگي، با افزايش عمق پاياب تا حد معيني، افزايش يافته و پس از آن، با افزايش بيشتر عمق پاياب، كاهش مي يابد. هم چنين مشخص شد كه ، ابعاد حفره آبشستگي با پارامترهاي بدون بعد حاصله از آناليز ابعادي، رابطه تواني دارند. در نهايت، روابط بي بعدي براي برآورد ابعاد حفره آبشستگي براي هر سه روزنه پيشنهاد شده است.