تاثير پارامترهاي فيزيكي و مكانيكي سنگدانه بر خواص مكانيكي بتن

بتن از جمله مصالح نويني است كه به علت دارا بودن خواصي مناسب، استفاده از آن روز به روز در حال توسعه است. از جمله اهداف بسياري از محققين دستيابي به خواص و ويژگي هاي برتر اين ماده مي باشد كه به اين منظور اجزا تشكيل دهنده آن به تفصيل مورد بررسي قرار گرفته اند. از آنجا كه در حدود 3/4 حجم بتن را مصالح سنگي تشكيل مي دهند مطالعه در مورد تاثير نوع سنگدانه بر خواص بتن ضروري به نظر مي رسد حال آنكه تحقيقات گسترده و قابل قبولي در اين زمينه انجام نگرفته است. در اين تحقيق با علم به مطالب فوق، به منظور بررسي تاثير نوع سنگدانه بر خواص مكانيكي بتن، با استفاده از چهار نوع سنگدانه و با يك طرح اختلاط ثابت، 36 نمونه مكعبي و 36 نمونه استوانه ايي ساخته ودر سنين 7و28و91 روزه پارامترهاي مقاومت فشاري، كششي و مدول الاستيسيته آن مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج حاصل بيانگر تاثير مستقيم نوع سنگدانه بر خواص مكانيابي بتن مي باشد. سنگ گرانيتي، دولوميتي و آندزيتي در مقايسه با سنگ آهكي داراي نتايج بهتري مي باشند، اما با وجود بالا بودن مقاومت سنگ گرانيتي و آندزيتي در مقايسه با ساير سنگدانه ها، به علت ضعف در ناحيه انتقال ( فصل مشترك خمير سيمان و سنگدانه)، مقاومت بتن ساخته شده با اين مصالح تفاوت چنداني با بتن ساخته شده با دولوميت ندارد. به عبارت ديگر مي توان علت بالا بودن خواص مكانيكي بتن ساخته شده از دولوميت را افزايش مقاومت ناحيه انتقال در اثر اندركنش شيميايي مابين كلسيت موجود در دولوميت با هيدرواكسيد كلسيم در خمير سيمان دانست. در نتيجه خواص و تركيبات شيميايي مصالح سنگي به منظور ايجاد يك اندكنش مناسب با مصالح سيماني و افزايش مقاومت ناحيه انتقال، تاثير بسزايي بر خواص مكانيكي بتن ايفا مي كند.