طراحي سازه هاي فضا كار پاشامي هوشمند و تاثير متقابل آن بر معماري

امروزه سازه هاي فضا كار پاشامي (Membrane Space Structures كاربرد وسيعي در پوشش دهانه هاي بزرگ وپروژه هاي معماري پيدا كرده است.يكي از محدوديت هاي اين سازه ها، كه مي تواند عملكرد آنها را تحت تاثير قرار دهد انعطاف پذيري بيش از انتظار در مقابل نيرو ها و عوامل موثر به ويژه تحت اثر نيروي باد مي باشد. اين تحقيق مفهوم نوين سازههاي هوشمند كه پتانسيل بزرگي در توليد سازههاي فضاكار كنترلي يا تغيير فرمپذير دارند را معرفي مينمايد. هدف اين تحقيق بيان اين پتانسيل در حوزهي سازههاي پاشامي مركب هوشمند و كاربردهاي آن در معماري است سازه هاي پاشامي مركب هوشمند تغيير فرم پذير شامل يك سازهي سبك متداول ميزبان از قبيل سازههاي پارچهاي، و يا پليمرهاي سنتزيP. V. Cبوده كه توسط دو لايهي پاييني و بالايي پيزوالكتريك پوشانده شده است. اين مدل هر دو نقش باربري و مكانيسمهاي محرك/ سنسور را ايفا ميكند. مكانيسم تحرك اين سازه، مكانيسمهاي محوري است كه سازهي ميزبان هسته بين دو لايه فعال خارجي پلاريزه شده عرضي، ساندويچ شده است. با اعمال يك ميدان الكتريكي موازي با راستاي پلاريزاسيون به اين لايهها ميتوان انبساط و انقباض در كل سيستم ايجاد نمود. اين مكانيسم محرك ميتواند به نحوي اعمال شود كه سازه به شكلهاي مختلف مورد نظر تبديل شود. در اين مقاله تلاش شده است قابليت سازه هاي فضا كار پاشامي هوشمند در معماري مورد بررسي و كنكاش قرار گيرد و ظرفيت قابل توجه آن ارائه و معرفي گردد.