بررسي آزمايشگاهي اثر تنگ شدگي و زاويه در كاهش آب شستگي اولين آب شكن

از جمله روشهاي حفاظت سواحل، ساخت سازه هائي است كه بر خطوط جريان تاثير گذاشته و موجب انحراف آنها از ديواره هاي فرسايش پذير به ميان رودخانه مي شود و يا با كاهش سرعت از شدت برخورد جريان با ديواره كاسته و توانايي رسوب گذاري جريان را افزايشمي دهند. آب شكن ها سازه هايي هستند كه معمولا در حفاظت ديواره ي خارجي قوس ها و طرح هاي اصلاح مسير رودخانه، بطور گسترده مورد استفاده قرار مي گيرند. از جمله مسائل مهم در طراحي آب شكن ها، پديده آب شكستگي موضعي دماغه آنها مي باشد كه به علت تنگ شدگي مقطع جريان و وجود گردابه هاي قوي بوجود مي آيد. در اين تحقيق بررسي آزمايشگاهي راه هاي كاهش فرسايش در دماغه اولين آبشكن انجام مي گيرد. براي اين منظور از يك آبشكن كوتاه تر(فرعي) دئر بالادست اولين آبشكن استفاده مي شود كه به دو صورت عمود بر جريان و زوايه دار نسبت به جريان قرار مي گيرد.نتايج بر اساس برازش رگرسيوني بر داده هاي آزمايشگاهي به صورت رابطه اي جهت تخمين ميزان كاهش آبشستگي دماغه اولين آبشكن نسبت به دو حالت بدون آبشكن فرعي و با آن ارائه شده است.