استفاده از كف قير به عنوان تثبيت كننده مصالح روسازي و مقايسه آن با انواع مواد تثبيت كننده ديگر

در بسياري از نقاط جهان مصالح با كيفيت خوب براي ساخت و بهسازي جاده‌ها وجود ندارد. هزينه‌هاي قابل توجه حمل و نقل مصالح مناسب، باعث بكارگيري روشهاي مختلف تثبيت و بهبود مقاومت مصالح محلي گشته است. مقاومت مورد نياز با افزودن مقدار كمي ماده تثبيت كننده به مصالح محلي كه با هزينه كمي همراه است، جبران مي‌شود. كف قير يكي از مواد تثبيت كننده است، كه با اضافه كردن آب به قير داغ بدست مي‌آيد، و براي دامنه وسيعي از مصالح سنگي قابل كاربرد است. خصوصيات فيزيكي قير با اضافه نمودن آب به قير داغ بطور موقت تغيير يافته و بوسيله آن سطح تماس قير با مصالح افزايش و ويسكوزتيه آن به مقدار زيادي كاهش مي‌يابد. در اين حالت قير (كف قير) ماده كاملاً مناسب جهت مخلوط نمودن با سنگدانه سرد و مرطوب است. عمده مزاياي تثبيت با كف قير، سهولت كاربرد، مقاومت و انعطاف پذيري بالاي مصالح تثبيت شده با آن و عدم هزينه ساخت كارخانه‌اي و حمل و نقل مي‌باشد. از معايب عمده استفاده از كف قير به عنوان تثبيت كننده لايه‌هاي روسازي، اولي بخاطر مسائل ايمني در حين استفاده و ديگري عدم استفاده از كف قير براي تثبيت مصالحي كه از ريزدانه كافي برخوردار نيستند. البته راهكارهايي براي رفع اين معايب وجود دارد. در اين مقاله طرز استفاده از كف قير در تثبيت لايه‌هاي روسازي و همچنين مقايسه مصالح تثبيت شده با كف قير نسبت به ساير مواد تثبيت كننده نظير سيمان و امولسيون قير مورد بررسي قرار مي‌گيرد