مكانيسم بارورسازي ابر فوق سرد با تأكيد بر بارش در محدوده جنوب شرق كشور و ارزيابي اثرات زيست محيطي آن

از آنجا كه كشور ايران از نظر تقسيم بندي اقليمي، خشك و نيمه خشك محسوب مي شود و با توجه به وقوع خشكسالي هاي متوالي در چند سال اخير، بويژه در مناطق مركزي و جنوبي كشور، پژوهشهايي براي ارائه راهكارهاي جديد مقابله با كم آبي انجام شده است كه از جمله آنها مطالعه و اجراي طرح تلقيح مصنوعي ابرها مي باشد كه در راستاي ايجاد مديريت ريسك بجاي مديريت بحران است. اجراي اين طرح باعث تخفيف مقطعي خشكسالي شده و تكرار مستمر آن، تنشهاي آبي وارده در مقاطع خشكسالي را كاهش مي دهد. با استفاده از نقشه هاي سينوپتيكي و داده هاي بارش روزانه، سه نوع سيستم باران زا در منطقه كرمان شناسايي شده است. سيستم مديترانه اي كه از پتانسيل بارش كمتري برخوردار است و در نتيجه نقش كمتري در طرحهاي افزايش بارش بر عهده دارد، سيستم سوداني و سيستم تركيبي (تركيبي از دو سيستم مذكور) كه از پتانسيل بارش بيشتري برخوردار بوده و نسبت به سيستم مديترانه اي نقش بيشتري در عمليات باروري ايفا مي نمايند. اجراي عمليات تلقيح در سال 1380 با حضور تعدادي از كارشناسان روسي در منطقه عمومي كرمان به انجام رسيد كه نتايج آن در دست بررسي بوده و رايزني ها براي ادامه اين طرح در دست انجام است