معماري بومي و تعاملات اجتماعي محلات ايران نمونه موردي: محله قديم آب انبارنو ساري

معماري وشهرسازي گذشته ايران مملو ازاثار ارزشمند ودرخورتوجه هم به لحاظ عوامل ذهني و هم عوامل عيني است كه ازجهان بيني حاكم برتعامل و انديشه سازندگان آن شكل گرفته است عليرغم اين واقعيت روشن متاسفانه تاريخ معاصر ايران با گذر ازدوران تجدد خواهي مدرن به دليل شهرنشيني شتابزده مدرنيزه شدن زندگي ساخت و سازهاي ضعيف و رواج نامتناسب معماري معاصر غرب با انقطاع فرهنگي و گسست تجارب تاريخي خودي مواجه شده است اين مقاله برآن است تا با مطالعه تطبيقي وتحليلي محلات شهرهاي قديمي ايران و بررسي يكي ازمحلات قديمي شهرستان ساري محله ي آب انبارنو به عنوان نمونه موردي به كشف ساختاروكالبد فضاي معماري بومي محلات و ارتباط آن با تعاملات اجتماعي موجود درآن پرداخته و همچنين با استفاده ازنتايج حاصل ازنظرات استفاده كنندگان مركز محله و مطالعه مفاهيم موجوددرمعماري قديم آن راهكاري براي بازسازي مناطقي ازشهر كه بهعلت عدم مراجعه به سنت و شاخصه هاي هويت بومي دچارتخريب گرديدند پيدا گردد.