مباني بهسازي لرزه اي و كاربرد مواد مركب در مهندسي عمران

بهسازي لرزهاي به معناي اصلاح رفتار سازه براي تحمل بارهاي ناشي از زلزله مي باشد .الگوي پيشنهادي است طراحي براساس عملكرد در دستورالعمل ارزيابي لرزه اي بهسازي ايران، استفاده از مفاهيم موجود در بحث كه روشي جديد در طراحي ساز هها بوده و عموماً بر اساس سه اصل تغيير مكان، انرژي و ظرفيت باربري تعريف مي شود .روش طراحي عملكردي به دو صورت تعيين سطوح عملكرد سازه اي و غيرساز هاي تقسيم م يشود .با اين تعريف، هنگامي كه عملكرد مطلوب مورد نظر از يك سازه در برابر زلزله برآورده نگردد، نياز به ارائه طرح بهسازي مي باشد. در ارائه يك طرح مناسب بهسازي، تشخيص نقاط ضعف سازه از اهميت بالايي برخوردار است كه گاه با انجام مطالعات كمي بر روي سازه و گاه با ارزيابي كيفي وضعيت ساختمان موجود و يا مراجعه به جداول مختلف ارائه شده توسط آيين نامه ها امكان پذيراست .در اين خصوص، يكي از روش هاي بهسازي لرز هاي، استفاده از نوعي ماده مركب متشكل از بخش زمينه FRP براي تعمير و تقويت ساز ههاستFRP) پليمرهاي مسلح با الياف يا رزين انعطاف پذير از جنس پليمر م يباشد كه به وسيله الياف با مقاومت و سختي بالا مسلح مي شود .از مقاومت بالا، سختي زياد، چگالي پايين، دوام، نفوذ ناپذيريسهولت در حمل و اجرا راFRP ويژگي هاي مهم مي توان نام برد .با استفاده از اين مصالح در طرح هاي بهسازي سازه هاي بتني مي توان براي افزايش ظرفيت خمشي، ظرفيت برشي، شكل پذيري و مقاومت در برابر انفجار و ضربه استفاده نمود