قديمي ترين خيابان ايران و تعاملات اجتماعي جاري در آن

شهرها تجليگاه ارتباطات انسانها هستند . حضور مثبت افراد در فضاهاي شهري ، سطح تعاملات مثبت اجتماعي را بالا برده و سبب ارتقاء كيفيت زندگي مي گردد. البته اين حضور در فضا ، ارتباط مستقيم با مطلوبيت فضا دارد و فضاهاي مطلوب تمايل به حضور افراد را افزايش مي دهد . اما متاسفانه با وجود رشد روز افزون بافت هاي جديد شهري به دليل بي توجهي ه اي صورت گرفته به اين موضوع ، فقدان مطلوبيت فضايي به منظور اين حضور كاملاً مشهود است . در اين ميان خيابانها به عنوان زيربناييترين عنصر كالبدي هر شهر، فاقد كارايي لازم براي زندگي شهري و تعاملات اجتماعيهستند و غالباً نقش ارتباطي آنها به صورت مهمترين كاركرد ا شن درآمده است. گرايش و هدف اين مقاله ، بررسي خياباني تاريخي، به عنوان يك فضاي شهري ارزشمند و بيمانند، با سطح تعاملات اجتماعي بالا، به منظور الگوبرداري و بهره گيري در طرح اندازي اين نوع ف ضاهاي شهري در بافت هاي جديد است . دراين راستا به شناخت خيابان سپه (شهدا) شهر قزوين، با سابقه اي از عهد صفوي مي پردازيم. در اين مقاله ابتدا تحولات كالبدي اين خيابان بر اساس اسناد تاريخي و مدارك موجود بررسي ميگردد. پ سس وضعيت موجود آن در ابعاد مختلف محيطي تحليل شده و در بخش سوم عناصر تاثير گذار بر پويايي و سرزندگي اين فضا شناسايي ميگردد. در نهايت راهكارهايي جهت بالا بردن سطح تعاملات اجتماعي ، به عنوان حلقه گمشده خيابان هاي كنوني ارائه مي- گردد