توسعه شهرها و ناپايداري زيست محيطي نمونه موردي شهر اصفهان

امنيت زيست محيطي عبارت است از ارتقا سلامت انسان از طريق استفاده بهينه از منابع طبيعي زمين و عملكردهاي آن بهترين روش دستيابي به عامل مذكور به حداكثر رساندن كليه فوايد طولاني مدت اكوسيستمهاي طبيعي از طريق بهره برداري عقلايي و بهينه از آنهاست امنيت زيست محيطي يك عنصر لاينفك از امنيت انسان محسوب مي شود و با امنيت اقتصادي واجتماعي درا رتباط است منابع زيستي به مثابه سرمايه هايي است كه حفاظت از آنها به معني پاسداشت سرمايه هاي انساني و اجتماعي است محيط زيست در حوضه مياني زاينده رود كه شهر زيبا و تاريخي اصفهان با مواريث گرانقدر انساني را دربرگرفته است طي چند دهه اخير با رشد شتابان جمعيتي و كالبدي تحت تاثير تمركز شديد صنايع وسايل حمل و نقل وسايل خانگي و واحدهاي خدماتي از كيفيت پايين برخوردار است و انواع آلاينده ها براين محيط تحميل مي گردد. اينم قاله با اين فرضيه تهيه گرديده است كه توسعه شهر اصفهان بدون توجه به ملاحظات زيست محيطي درمعرض تغييرات محيطي گسترده اي واقع شده است و ادامه اين روند بحرانهاي زيست محيطي غيرقابل اجتنابي را تجربه نموده و اكوسيستمهاي طبيعي آن ناپايدار و دگرگون خواهند شد كه نتيجه آن كاهش مطلوبيت محيط زيست وعدم دستيابي به توسعه پايدار انساني است.