حاشيه نشيني مانعي اثرگذاردرتحقق توسعه پايدارشهري

افزايش جمعيت شهري جهان در قرن حاضر بويژه نيمه دوم آن آهنگ شتاباني يافته است بازتاب اين رشد به همراه تغيير الگوي مصرف زمين حاشيه نشيني را به دنبال آورده است حاشيه نشيني درحقيقت جلوه اي از فقرشهري و عملكرد فضا به عنوان بستر باز توليد فقر است حاشيه نشينان قشر فقيري هستند كه با عوارضي چون ساختمان هاي ناپايدار فقر اقتصادي و ... سروكار دارند و فرايند توسعه شهري پايدار و شبكه شهري را با چالشهايي روبرو ميسازند در مقاله حاضر با بررسي مطالعات انجام پذيرفته پيرامون حاشيه نشيني به موانعي كه اين پديده در شاخصهاي توسعه پايدار ايجاد مي كند پرداخته شده است همچنين براي دستيابي به هدف تحقيقكه همانا تبيين يكي از موانع تاثير گذار در راه تحقق توسعه پايدار شهري مي باشد با روش تحليلي توصيفي و استفاده از مولفه هاي سه گانه اجتماعي اقتصادي و زيست محيطي پايداري شهري دربخش حاشيه نشين شهر تهران مورد بررسي قرارگرفته است نتايج حاصل از اين تحقيق بيان ميدارد كه حاشيه نشيني درراه تحقق توسعه پايدار شهري در تمامي مولفههاي ياد شده مانعي اثرگذار محسوب مي گردد.