ارائه معيارهاي طبقه بندي خطوط ريلي بدون بالاست از ديدگاه تحليل و طراحي

بعلت محدوديت هاي خطوط بالاستي در زمينه هاي مختلف، بويژه هزينه و زمان بالاي اجراء و تعمير و نگهداري، استفاده از خطوط بدون بالاست در دودههي اخير دركشورهاي اروپايي و شرق آسيا امري رايج و مرسوم گرديده است. از طرفي بكارگيري اين سيستم در ايران نيز طي سالهاي اخير به خصوص در بخش خطوط ريلي سبك درون شهري )متروها( با اقبال مناسبي روبرو شده است. با توجه به آنكه انتخاب سيستم خطوط بدون بالاست در كشور بر مبناي تجربه و روش اجراي محدود موجود در اين زمينه در كشور صورت مي گيرد، با مطالعه و بررسي پارامترهاي فني تاثيرگذار معيارهايي جهت انتخاب و طبقهبندي نوع خط ريلي بدون بالاست از ديدگاه تحليل و طراحي پرداخته شده تا مهندسين و كارشناسان بتوانند با يك ديد كلي، درك مناسبي جهت تحليل و طراحي انواع خطوط بدون بالاست داشته باشند. در مقاله حاضر تلاش بر آن است كه با نگرشي جديد طبقهبندي اين سيستم ها بر مبناي روشهاي تحليل و طراحي صورت گرفته و طي آن روشهاي مورد نظر در قالب يك الگوريتم مشخص ارائه گردد. در اين راستا نحوه ورود به بحث تحليل و طراحي بر اساس پنج معيار مختلف اعم از: 1( نوع كاربري بصورت خط درون شهري ) LRT ، تراموا و ...( و يا برون شهري و يا خطوط سريع السير 2( نوع ناوگان به اين معنا كه در خط مورد نظر نوع ناوگان عبوري، طي ساليان متمادي بهره برداري چگونه است 3(بر حسب محل اجرا و احداث خط ريلي )عمليات خاكي، پل و يا تونل( 4( نوع ساختار و ساختمان خط بدون بالاست اعم از سيستم ريل مدفون، تراورس مدفون و يا غير مدفون، خط با دال بتني شناور، خط با دال پيشساخته و يا درجا و ... 5( درجه اهميت خط به لحاظ ايمني و نظام بهره برداري بصورت مسافري يا باري است و يا تركيبي، تنظيم گرديده و مباني هر يك از معيارهاي ياد شده بمنظور استفاده براي مقاصد عملي تشريح شده است