استفاده از لجن تصفيه خانه فاضلاب درساختار بتن

يكي ازمهم ترين موضوعات مورد توجه در جهان بحث اثرات زيست محيطي ناشي از گاز هاي گلخانه اي مانند دي اكسيد كربن مي باشد. يكي از صنايعي كه بيشترين مقدار دي اكسيد كربن را آزاد مي سازد صنعت سيمان است.سيمان يكي از مهمترين اجزاي تشكيل دهنده بتن مي باشد و بتن نيز از پركاربرد ترين مصالح ساختماني به شمار مي رود. به طور تقريبي به ازاي هر تن سيمان پرتلند توليدي، يك تن دي اكسيد كربن وارد جو مي شود. صنعت سيمان در حدود 5 درصد ازكل دي اكسيد كربن توليدي را به خود اختصاص مي دهد. ايران در سال 1379درحدود24 ميليون تن سيمان توليد كرده است كه اين رقم در سال هاي 1388 و 1389 به حدود50 ميليون تن در سال رسيده است. از طرفي به علت افزايش جمعيت و توسعه شهرنشيني، حجم لجن حاصل از تصفيه فاضلاب به سرعت در حال افزايش است. دفع لجن بيشتر به صورت دفن بهداشتي و يا استفاده از آن در زمين هاي كشاورزي مي باشد. امروزه در پي افزايش حجم لجن توليدي، كمبود زمين براي دفن بهداشتي ومحدوديت استفاده از لجن در زمين هاي كشاورزي، نگراني هاي زيست محيطي در مورد دفع اين ماده افزايش يافته است. يكي از روش هاي جديد مورد بحث، استفاده از لجن ويا خاكستر آن به عنوان مصالح ساختماني است. با استفاده از جايگزيني لجن به عنوان درصدي از سيمان، مشكلات زيست محيطي ناشي از دفع لجن و توليد سيمان كاهش مي يابد. در اين مقاله به بررسي روش هاي جايگزيني لجن به عنوان درصدي از سيمان وبررسي دوام و پايايي بتن توليدي پرداخته مي شود