پخش سيلاب و مهار فرسايش بادي در مناطق بياباني (مطالعه موردي منطقه هامون سيستان)

از جمله روش هاي مهار فرسايش بادي در مناطق خشك و نيمه خشك احداث بادشكن،ايجاد چسبندگي بين ذرات خاك،كاهش نيروي فرساينده ي باد و افزايش مقاومت خاك مي باشد.احداث شبكه هاي گسترش سيلاب در اينگونه مناطق علاوه بر آثار مفيدي چون تغذيه ي آبخوان،توليد علوفه ،توسعه اراضي،كاهش سيل و...با ايجاد تغيير در وضعيت آب،خاك و گياه مهار فرسايش بادي را نيز سبب مي شود.برخي ويژگي هاي خاك،بقايا و پوشش زنده ي گياهي و درصد خاك لخت شبكه،گسترش سيلاب منطقه ي هامون نسبت به شاهد مقايسه گرديد.وضعيت رويش درختان دست كاشت نيز به عنوان يكي ديگر از معيارهاي مهار فرسايش در اين شبكه بررسي شد.دستاوردهاي مقدماتي حاكي از آنستكه تغيير بافت خاك از سبك به متوسط،فزوني مواد آلي،افزايش درصد پوشش زنده و بقاياي گياهي،كاهش درصد خاك لخت و مؤفقّيت نسبتاً خوب رويش درختان بعنوان بادشكن تأثير بسزايي در كاهش نيروي فرساينده و افزايش مقاومت خاك در اين ناحيه داشته است.كاهش حمل ذرات ماسه و احياء پوشش گياهي در اين بيابان بيانگر آنست كه مي توان در اين گونه مناطق براي مهار فرسايش بادي با گزينش مناسب محل اجرا از شيوه ي گسترش سيلاب بهره گرفت