بررسي آزمايشگاهي اثر هندسه شكاف پايه و پايه هاي مجاور هم بر كاهش آبشستگي موضعي و ارائه روابط حاكم بر عمق نهايي و نيز گسترش زماني حفره فرسايشي

تعيين حجم و عمق حفره آبشستگي اطراف پايه يك پل كه در بستر رودخانه احداث شده از نظر كنترل پايداري سازه حائز اهميت است . از اينرو تحقيقات وسيعي براي دستيابي به روش هايي كه بتوان آبشستگي موضعي را كنترل و مقدار آن را كاهش داد، انجام ميپذيرد . اين تحقيق با هدف كاهش اثرات آبشستگي موضعي ايجاد شكاف در پايه پل و نيز شبيه سازي آن با قرارگيري دو پايه در مجاورت يكديگر مورد بررسي قرار گرفته است. در مقاله حاضر حالات مختلف ي از شكاف با عرض هاي مختلف در تك پايه استوانه اي و در ترازهاي مختلف و نيز فواصل قرارگيري بين دو پايه استوانه اي معادل با مساحت تك پايههاي شكاف دار كه در جهت عمود بر جريان قرار گرفتهاند، در شرايط جريان آب زلال در حالات مختلف آزمايشگاهي مورد بررسي قرار گر فته و در ادامه عمق و حجم حفره آبشستگي در مدل ها مورد مقايسه و بررسي قرار گرفتند . نتايج حاصل از آزمايشات نشان داد كه در تك پايه استوانه اي زمانيكه در پايه شكافي به عرض 0/3 قطر پايه كه در داخل بستر فرسايش ناپذير امتداد يافته است ايجاد گردد، عمق و حجم حفره آبشستگي بترتيب به ميزان74/4 و 83/8 درصد كاهش مييابد.