بهينه سازي چند هدفي سازه هاي فضاكار با محدوديت لاغري با درنظرگرفتن احتمال خرابي اعضاء و گره ها به كمك الگوريتم وراثتي اصلاح شده

در اين تحقيق، هدف بهينه يابي وزن سازه هاي فضاكار با استفاده از نظريه قابليت اعتماد بوده و بهينه سازي همزمان تابع وزن و احتمال خرابي اعضاء تحت محدوديت احتمال خرابي كل سازه نيز بررسي گرديده است. با توجه به اينكه در عمل، خرابي سازه، علاوه براينكه از ناحيه عضو رخ مي دهد، از محل گره ها نيزممكن است بوقوع بپيوندد. بنابراين، علاوه بر احتمال خرابي اعضاء، احتمال خرابي گره ها نيز در فرآيند بهينه يابي وزن سازه هاي خرپايي و فضاكار منظور شده است. منظور از خرابي گره اين است كه تغيير مكان گره در يك راستا از تغيير مكان مجاز گره در آن راستا تجاوز نمايد. در مثالهاي عددي انجام يافته در اين تحقيق فرض شده است كه تمامي متغيرهاي احتمال انديشانه از نظر آماري مستقل از يكديگر بوده و داراي تابع توزيع نرمال باشند. همچنين در اين تحقيق، مقادير بهينه وزن سازه هاي فضاكار را در دوحالت قيود يقين انديشانه و قيود احتمال انديشانه محاسبه و بايكديگر مقايسه مي نماييم. با توجه به اهميت بحث لاغري در اعضاء سازه فضاكار، در اين تحقيق از شعاع ژيراسيون و لاغري در فرآيند بهينه سازي سازه فضاكار به عنوان متغير احتمال انديشانه استفاده نموده و اثرات آن در فرآيند بهينه يابي وزن مورد توجه قرار گرفته است. همچنين در اين تحقيق، جهت بهينه يابي، از الگوريتم وراثتي اصلاح شده استفاده گرديده است. از آنجا كه محاسبات روش وراثتي در هر مرحله بر زير مجموع هاي از دامنه تابع انجام مي شود، احتمال همگرايي آن در بهينه كلي تابع هدف افزايش يافته و از همگرايي موضعي جلوگيري مي نمايد.همچنين استقلال محاسبات اين الگوريتم از مشتق تابع هدف و قيود حاكم، باعث سازگاري آن با توابع گسسته مي گردد. تحقيق اخيرنشان مي دهدكه با افزايش احتمال خرابي مجاز اعضاء، گره ها و يا كل سازه وزن بهينه سازه كاهش مي يابد ، اما با افزايش ضرايب پراكندگي بار و يا تنش تسليم وزن بهينه سازه نيز افزايش خواهد يافت