مديريت بهره برداري از سفره آب زيرزميني دشت شهركرد

محدوديت منابع آب سطحي و افزايش بي رويه جمعيت در چند دهه اخير باعث وارد آمدن فشار مضاعف بر سفرههاي آب زيرزميني و خسارات جبران ناپذيري به منابع طبيعي كشور شده است، جهت جلوگيري از اين فاجعه بايستي مديريت بهينه بهره برداري از آبهاي زيرزميني به عنوان يك اصل و پايه در برنامهريزيها مورد توجه قرار گيرد. در اين تحقيق جهت مديريت بهينه آبخوان دشت شهركرد از مدلGWM استفاده گرديد، و رفتار آبخوان خطي در نظر گرفته شده است. با توجه به اهميت چاه هاي شرب و صنعت (از نظر تامين آب موردنياز)، سعي گرديد با حفظ ميزان آبدهي چاه هاي شرب و صنعت، مديريت بر روي ميزان بهره برداري از چاه هاي كشاورزي صورت گيرد. نتايج بدست آمده در اين تحقيق، نشان داده است كه مدل بهينه سازي توانسته با متوسط ساليانه 92/39 درصد برداشت نسبت به شرايط فعلي، افت سطح آب زيرزميني را تا 10 درصد كاهش دهد. همچنين مقايسه مقادير افت در شرايط بهينه حاصل از مدل بهينه سازي و شبيه سازي نتايج بهينه سازي نشان مي دهد با پذيرفتن درصد ناچيز خطا، مي توان نتيجه گرفت كه خطي در نظر گرفتن رفتار آبخوان چندان دور از واقعيت نمي باشد.