استفاده از باله مدفون براي كنترل آبشستگي تكيهگاه پل

آبشستگي از علل اصلي تخريب تكيهگاه، پايه پل، آبشكن و سازههاي ساخته شده در مسير رودخانه است و معمولا اين تخريب در زماني رخ ميدهد كه به آنها بيش از هر زماني نياز است. با بررسي آزمايشگاهي جريان اطراف تكيهگاه قائم مشاهده شد كه قبل از شكل گرفتن حفره آبشستگي، خطوط جريان در بالادست تكيهگاه به سمت مركز كانال منحرف ميشوند و در وجه بالادست تكيهگاه نيز جريان گردابي به سمت پايين ضعيفي وجود دارد. با ايجاد حفره آبشستگي در تكيهگاه قائم جريان گردابي به سمت پايين شدت و در نتيجه ميزان آبشستگي افزايش پيدا ميكند. اگر از گسترش حفره به وجه بالادست تكيهگاه قائم جلوگيري شود ميتوان انتظار داشت جريان به سمت پايين و در نتيجه آبشستگي كاهش پيدا كند . در اين مقاله به معرفي شكل جديدي از تكيهگاه كه در آن از باله مدفون استفاده شده است ميپردازيم. آزمايشها در 9 شرايط مختلف هيدروليكي (دبي- عمق)، سه شكل تكيهگاه ديواره قائم، بالهدار و باله مدفون و در شرايط آبشستگي آب زلال انجام شده است. نتايج آزمايشها نشان داده است كه عموما آبشستگي تكيه- گاه قائم و بالهدار بيشتر از تكيهگاه با باله مدفون بوده و عملكرد اين تكيهگاه در كنترل آبشستگي بهتر از تكيهگاه قائم و باله دار است.