ارزيابي راهكارهاي افزايش ايمني در حمل و نقل جاده اي

پارامترهاي مستقل و وابسته بسيار زيادي در امر ايمني جاده اي وجود دارند و با توجه به اينكه ارزيابي راهكارهاي افزايش ايمني، زمان بر و پيچيده مي باشد نمي توان با قاطعيت و با اطمينان از ميزان تاثير گذاري اين اقدامات مطلع شد و در خصوص قطع، استمرار يا تصحيح برنامه اجرا شده تصميم گرفت. اين ضعف و كاستي موجب شده است تا هرسال هزينه هاي زيادي براي ايمني صرف گردد و نتايج چنداني عايد نگردد. تصادفات جاده اي يكي از مهمترين دلايل مرگ و مير در جهان و به ويژه در ايران است كه تاكنون جان 30 ميليون نفر را گرفته است و مسئولين تمام كشورها ي جهان، در خصص تعداد كشته ها و مجروحان جاده اي كه سبب آسيبهاي شديد اقتصادي و اجتماعي مي شوند. ابراز نگراني مي كنند. راهكاري در مورد ارزيابي شاخصهاي افزايش ايمني مانند: تاثير پليس در جاده ها، طرح هندسي راه، كمربند ايمني، دوربين هاي سرعت سنج، كلاه ايمني و ... و تاثير اين اقدامات در كاهش تصادفات صورت نگرفته است و در واقع تمامي اقدامات براي كاهش تصادفات انجام مي گيرد اما اطلاعي در خصوص اينكه اين اقدامات تا چه حدي موثر است وجود ندارد. دراين مقاله متدولوژي مورد استفاده كه انتخاب شده است ابتدا گامهاي اصلي در فرايند بهسازي نقاط حادثه خيز كه عبارتند از: جمع آوري اطلاعات، شناسايي، تشخيص، اولويت بندي، اجرا، ارزيابي، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است سپس با استفاده از مدلهاي فراواني تصادف، نرخ تصادف، نرخ بحراني تصادف، تركيب فراواني و نرخ، ارزيابي مورد نظر انجام گرفته است.