ضرورت بازنگري آيين نامه زلزله ايران جهت اعمال پارامترهاي جديد محاسباتي به منظور لحاظ كردن نوع روش اجراي سيستمهاي ساختماني به جاي سيستمهاي سازه اي

مبناي آيين نامه زلزله ايران برپايه UBC و IBC بنا نهاده شده است. ولي روشهاي اجراي اجزاي ساختمان كه در تعامل با سازه،سيستمهاي ساختماني راشكل ميدهند، در آيين نامه2800 بسياركم رنگ مي باشد . از آنجائيكه روشهاي متداول اجرايي كشور، باروشهاي اجرايي كشورهاي پيشرفته تفاوت بسيار دارد، متاسفانه پارامترهاي محاسباتي كه مي بايست علاوه برروابط كلي آيين نامه هاي مذكور به علت نوع خاص روشهاي اجرايي رايج ايران، در آن لحاظ ميگرديد، اعمال نشده كه نتيجه آن وارد شدن خطاهايي در محاسبه نيروي زلزله است. هدف اين مقاله نمايش ضرورت تعريف پارامترهاي جديد محاسباتي ناشي از روشهاي اجرايي متداول درايران ونقد ضعف هاي آيين نامه در اين زمينه است. دراين راستا ابتدا ميزان تاثير روشهاي مختلف اجراي ديوارهاي ميانقابي در نيرو هاي برش پايه وچگونگي توزيع آنها بررسي گرديده وسپس با نقد بندهايي از آيين نامه كه وظيفه ارتباط پارامترهاي اجرايي و محاسباتي را ايفا مي كنند ف، به ضعف هاي ايين نامه اشاره نموده ايم.در انتها ضرورت تعريف پارامترهاي جديد محاسباتي براي اصلاح خطاهاي فوق اثبات كرديده است.