طرح بهينه شكل سازه‌هاي خرپايي با استفاده از الگوريتم وراثتي

در اين تحقيق، يك روش مناسب و كارا براي طرح بهينه شكل سازه‌هاي خرپايي با توپولوژي ثابت ارائه مي‌گردد. منظور از توپولوژي ثابت، تغيير نكردن شكل كلي خرپا در مراحل مختلف بهينه‌سازي مي باشد. در طي عمليات بهينه‌سازي، متغيرهاي طراحي شامل ارتفاع، تعداد تقسيمات دهانه و سطح مقطع اعضاي خرپا به گونه اي به دست مي‌آيند كه تابع هدف يعني وزن سازه، حداقل باشد. سطح مقطع اعضا به صورت گسسته و از جدول پروفيل هاي استاندارد لوله انتخاب مي‌شوند. محدوديت‌هاي طراحي در نظر گرفته شده شامل تنش و لاغري اعضا و نيز تغيير مكان گره‌هاي خرپا مي باشد. در حل مساله بهينه‌سازي از الگوريتم وراثتي استفاده مي گردد. نتايج عددي نشان دهنده كارايي اين روش بوده و از آن مي‌توان براي طرح بهينه سازه هاي خرپايي در مسائل عملي و كار بردي سود جست.