كاهش اسيديته آب درياچه اروميه با استخراج سولفات به روش غير تبخيري و تاثير آن روي كاهش خوردگي بتن در پل ميانگذر درياچه اروميه

در مناطقي كه خاكها و آبهاي زيرزميني، حاوي مقادير زيادي سولفات هستند و يا سازه هائي كه در محيطهاي دريائي احداث شده اند، طراحي بتن بايد به نوعي باشد كه در مقابل حملات سولفاتي، مقاومت كافي را دارا باشد. نمكهاي سولفاتي در حالت جامد، قادر به آسيب رساندن به بتن نمي باشند؛ اما زماني كه بصورت محلول در مي آيند، مي توانند با مواد ايجاد شده از عمليات هيدراتاسيون سيمان يعني هيدروكسيدكلسيم، آلومينات كلسيم و هيدرات سيليكات، واكنش دهند كه اين واكنشها به فروپاشي و از هم گسيختگي بتن منتهي مي شود. در اين مطالعه، ميزان استحصال و بررسي شرايط بهينه جهت بهره برداري سديم سولفات از آب درياچه اروميه با بهره گيري از شرايط اقليمي منطقه و حداقل انرژي و با استفاده از روشهاي غير تبخيري مورد بررسي قرار گرفته است. به دليل فراواني ذخاير سولفات سديم در ايران و همچنين عدم وجود واكنش شيميايي در فرايند فرآوري و در نتيجه سادگي تجهيزات، نكات فني و شرايط عملياتي مطالعه در اين زمينه اهميت زياد دارد. به علت وجود مقادير فراوان يون سولفات در آب درياچه اروميه، سازه بتني ميانگذر شهيد كلانتري از آسيب خوردگي حاصل از سولفات، در امان نخواهند بود. در اين طرح علل خوردگي توسط يون سولفات بررسي گرديده ونتايج حاصل به دست آمده است.