ارزيابي مقاومت برشي خاك – ژئوگريد در بررسي پايداري خاكريز مسلح

استفاده از ژئوسينيتيك ها براي تسليح خاك در طي سه دهه گذشته و در حال حاضر به خوبي در ساخت سازه هاي خاكي پذيرفته شده است. ژئوسينتتيك ها در خيلي از سازه هاي خاكي از جمله ديوارهاي حائل، شيرواني ها، خاكريزي روي خاك هاي نرم، خاكريزهاي عمودي و شالوده هاي خاكي مسلح استفاده مي شود. بكارگيري مسلح كننده ها نيروي مقاومت را در توده خاك از طريق تامين نيروي كششي افزايش، تغيير شكل هاي افقي را كاهش و متعاقبا پايداري كلي را در سازه هاي خاكي افزايش مي دهد. در تمامي موارد بكارگيري ژئوسينتتيك ها نه تنها يك راه حل مهندسي بلكه يك راه حل اقتصادي نيز مي باشد. تعيين هرچه دقيقتر پارامترهاي مقاومتي سطح تماس ژئوسينتتيك- مصالح خاكي (زاويه اصطكاك سطح تماس "δi" و چسبندگي "Ci") براي طراحي سازه هاي خاككي حائز اهميت بسيار مي باشد. نحوه اندركنش ژئوسينتتيك- خاك طي سه دهه اخير هم بصورت تئوريك و هم تجربي مطالعه شده، اما كما كن رفتار سطح تماس ژئوسينتتيك- خاك به صورت پيچيده باقي مانده است. براي ارزيابي تجربي اندركنش ژئوسينتتيك- خاك آزمايش برش مستقيم مقياس بزرگ (30*mm30) و آزمايش بيرون كشش استفاده ميگردد. آزمايش برش مستقيم براي مصالح ژئوسينتتيك از سال 1991 توسط موسسه (ASTM( D5321 بصورت استاندارد در آمده در حالي كه آزمايش بيرون كشش هنوز با وجود راهنمايي هاي مناسب توسط ASTM بصورت استاندارد در نيامده است. در اين مطالعه آزمايش هاي برش مستقيم مقياس بزرگ جهت ارزيابي مقاومت برشي ژئوگريد- خاك انجام شده كه نتايج آزمايش ها با نتايج روش محاسباتي مقايسه گرديده كه تطابق خوبي را نشان مي دهد.