بررسي افزايش دوام بتن در برابر سيكل هاي يخبندان و ذوب يخ

امروزه بتن جايگاه ويژه اي در ساخت انواع سازه ها دارد و درنتيجه اين ماده به عنوان يكي از پر مصرف ترين مصالح استفاده فراواني مي شود. با توجه به اين مطلب ،صنعت و تكنولوژي بتن و نو آوري در توليد اين ماده، امكان توليد و دستيابي آسان به بتن با عملكرد بالا را فراهم ساخته است. هدف از تحقيق حاضر، بررسي و مقايسه دوام بتن در برابر سيكل هاي يخبندان و ذوب يخ در صورت تغيير پارامترهاي عيار سيمان ، درصد ميكرو سيليس و ژل آن ، درصد مواد مضاف و در نهايت تشخيص بهترين حالت تركيب اين مواد با سيمان در محيط بتن ( درصد بهينه ) به لحاظ دستيابي به حداكثر دوام مي باشد . در اين آزمايش نمونه ها در يك نسبت آب سيمان و با دو عيار سيمان ساخته شده كه در هر يك از دو درصد ميكروسيليس و همچنين ژل آن ( مكمل بتن ) و پودر آهك به عنوان جايگزين سيمان مصرفي و واتر پروف و روان كننده و مواد هوازا به عنوان مواد افزودني و پودر خاك سنگ به عنوان جايگزين ماسه و همچنين تركيب اين مواد بر روي هم مورد مطالعه قرار گرفت. در ابتدا مصالح مورد استفاده اصلاح و در محدوده استاندارد قرار گرفت، سپس از بين دو نوع دوده سيليس آن موردي كه مقاومت مكانيكي بالاتري داشته، مورد استفاده قرار گرفت و به طور مشابه جهت ديگر مواد مضاعف مورد لزوم و موجود در كشور موارد ارزيابي انجام و استفاده شد. براي رسيدن به هدف فوق تعداد زيادي از نمونه هاي مكعبي بتني با ابعاد 15 ×15× 15 سانتيمتر مطابق با روش B استاندارد ASTM-c666 تست آزمون يخبندان و ذوب يخ انجام شد. مقاومت فشاري نمونه ها در ابتدا و پس از 50 و 100 و 150 سيكل ( 0c -17 و 0c +4 ) اندازه گيري گرديد. ميزان افت مقاومتي و ميزان افت وزن نمونه ها در قبل و بعد از چرخه هاي آزمايش به عنوان معيارهاي سنجش دوام بتن در نظر گرفته شده است .