بررسي نقش و تأثير اتصالات بر وزن بهينه سازه هاي فولادي

در روش هاي معمول بهينه يابي سازه هاي فولادي، معمولا اتصالات به يكي از دو صورت ايده آل مفصلي يا كاملا ً صلب در نظر گرفته مي شوند و اثر انعطاف پذيري آنها در آناليز و طراحي ديده نمي شود. همچنين از وزن اتصالات در مقايسه با وزن سازه صرفنظر مي گردد. در اين تحقيق اهميت در نظر گرفتن وزن و رفتار اتصالات در بهينه يابي مورد بررسي قرار گرفته است. اتصالات تير به ستون به صورت فنرهاي پيچشي متصل به انتهاي تيرها در نظر گرفته شده اند و رفتار نيمه صلب آنها كه توسط سختي و ظرفيت خمشي آنها مدل مي گردد، در آناليز و طراحي سازه لحاظ گرديده است. وزن اتصال نيز به صورت تابعي از سختي آن در نظر گرفته شده است و در محاسبه وزن كل سازه به حساب آمده است. در اين حالت متغييرهاي طراحي شامل سطح مقطع اعضاي سازه و سختي اتصالات مي باشند و در بهينه سازه، علاوه بر وزن كمينه، ميزان سختي بهينه اتصال كه باعث حداقل شدن نيروهاي داخلي و وزن سازه مي گردد، نيز محاسبه مي شود. بهينه يابي سازه بر اساس تنش هاي حاصل از آناليز قاب نيمه صلب و با استفاده از روش تابع جريمه داخلي صورت مي گيرد. نتايج حاصل از اين تحقيق بيانگر اين موضوع مي باشد كه رفتار اتصالات تأثير بسيار زيادي بر وزن بهينه سازه داشته و صرفنظر كردن از اين رفتار مي تواند خطاي زيادي در نتايج ايجاد نمايد.