بررسي اصول پايداري سازههاي سنتي در اقليم گرم و خشك

عدم توجه به بنيادهاي پايداري در معماري سنتي ايران و عوامل گوناگون موثر بر آن،پيكري فرسوده و ناپايدار از بافت شهري به جاي گزارده است.بدون شك پيشرفت تكنولوژي ضرورتي است كه از آن نمي توان چشم پوشيد، ولي اين عامل نبايد ارزش هاي ما را خصوصا در زمينه پايداري محيط زيست دستخوش مخاطره نمايد. در همين راستا مي بايست راهكارهاي فراموش شده در طراحي پايدار شناسايي شده و با به روز نمودن آن ها با توجه به تكنولوژي هاي موجود، از آن ها در طراحي ساختمان هايي پايدار استفاده نمود.سكني گزيني انسان در نواحي كويري، جز در پرتو بهره برداري هوشمندانه از مواهب طبيعي و تعديل و تلطيف نمودن شرايط سخت و آب و هوايي اين مناطق ميسر نبوده است. با توجه به اين كه معماري سنتي ايران در مناطق گرم و خشك داراي پشتوانه اي غني از جنبه هاي گوناگون پايداري است؛ بررسي اين ويژگي ها مي تواند در خدمت برنامه ريزي، طراحي و مردمي نمودن محيط زندگي امروز قرار گيرد.بنابراين در اين مقاله سعي شده است تا با مطالعه ويژگي هاي معماري سنتي در اقليم گرم و خشك از نظر پايداري و با توجه به نكات مثبت و قابل تطبيق شيوه ي زندگي امروزي و با بهره گيري از مزاياي تكنولوژي در طراحي با در نظر داشتن معماري سنتي، فرصتي فراهم شود كه در ادامه ي روند مذكور و در تطبيق و تركيب آن با شرايط زماني حال در راستاي مديريت و بهينه سازي انرژي گام هاي بيشتري برداشته شود.