مقايسه بين مدل استوكستيكي ARIMA ورگرسيون فازي در پيش بيني جريان رودخانه

پيش بيني پديده هاي موثر در برنامه ريزي مديريت منابع آب با توجه به رشد جمعيت و افزايش نيازهاي فعلي و آينده جامعه، از اهميت چشمگيري برخوردار است. جهت تحقق اين هدف استفاده از مدل ها ورشوهاي جديد در هيدرولوژي اجتناب ناپذير بنظر ميرسد. امكان پيش بيني توسط مدل ARMIA از طريق تخمين پارامترهاي مجهول امكان پذير مي باشد زيرا تخمين نادرست پارامترها منجر به اريبي و افزايش واريانس و پيش بيني هاي غير قابل قبول خواهد گرديد. روشهاي مختلفي جهت تخمين پارامترهاي اين مدل وجود دارند كه از روشهاي مرسوم مي توان به روش ماكزيمم درستنمايي و حداقل مربعات اشاره كرد. به منظور در نظر گرفتن عدم قطعيت و عدم صراحت موجود در متغيرهاي حاكم در مساله از تئوري سيستم هاي فازي (رگرسيون فازي) يا توابع عضويت مثلثي متقارن و نامتقارن (تك و دو متغيره) استفاده شده است. جهت مقايسه جريانهاي حاصل از رگرسيون فازي و مدل ARMIA يا تخمين پارامترها توسط روشهاي مذكور از آمار آبدهي، برخي از ايستگاه هاي حوضه آبريز درياچه اروميه استفاده شده اسا.
نتايج نشان دادند كه در بين روشهاي تخمين پارامترها، ماكزيمم درستنمايي غير شرطي به عنوان روش بهتري در تخمين پارامترها مي باشد و در مقايسه جريانهاي حاصل از مدل ARMIA و رگرسيون فازي يا معيارهايي مانند RMSE رگرسيون فازي از عملكرد بهتري برخوردار بوده است كه رگرسيون فازي يا توابع مثلثي متقارن (دومتغيره) اين نتايج را بيشتر تحت شعاع قرار مي دهد.