مقايسه تصفيه پذيري در جاي شيرابه در محل هاي دفن به صورت بيوراكتور با روشهاي هوازي و بي هوازي در مقياس آزمايشگاهي

تصفيه درجاي شيرابه به وسيله بارچرخاني آن در يك محل در يك محل دفن از روشهاي نوين مديريت شيرابه محسوب مي شود. در اين مقاله به كارايي اين محل هاي دفن در تصفيه پذيري شيرابه در دو پايلوت هوازي و بي هوازي پرداخته شده است. مواد زائد شهري در راكتور به طول و عرض 0/5 متر و ارتفاع 1 متر و با چگالي حدود 550kg/m3 پر شد. به منظور جمع آوري شيرابه و باز چرخش دو مخزن در پايين و بالاي راكتور هاي تعبيه شدند. از يك كمپرسور هوا جهت هوادهي به توده پسماند داخل راكتور هوازي استفاده شد. در ابتداي آزمايشات مقدار 0.24 lit/min.kg هوا به داخل پايلوت تزريق مي شد كه با گذشت زمان اين مقدار به 0.2lit/min.kg كاهش يافت. در مدت زمان تحقيق كاهش در مقدار COD شيرابه در دو پايلوت هوازي و بي هوازي به ترتيب 91 و 82 درصد اندازه گيري شد. از مزاياي راكتور هوازي عدم نياز به راهبري خاصي مي باشد. ولي در راكتور بي هوازي تنظيم pH و دماي محل دفن از جمله مشكلات راهبري سيستم است. از مزاياي راكتور بي هوازي عدم نياز به پمپاژ هوا و صرف هزينه در مقايسه با سيستم هوازي است. توليد گاز متان در سيستم بي هوازي و امكان استفاده از آن براي توليد انرژي از مزاياي ديگر استفاده از سيستم بي هوازي مي باشد.