شيوه هاي نوين مقاوم سازي پل ها

به علت نقش مهمي كه پل ها پس از وقوع زلزله در عمليات امداد و نجات دارند لازم است كه اين سازه ها در مقابل حملات لرزه اي از سطح حفاظت بالاتري برخوردار باشند. زلزله هاي اتفاق افتاده در دهه 90 ميلادي در آمريكا، ژاپن، تايوان و تركيه، خرابي هاي نسبتا زيادي در پل ها ايجاد كردند. زلزله نقاط ضعف سازه را شناسايي نموده و بيشترين خسارت را بدانجا وارد مي كند كه پل ها به دليل درجه نامعيني كم در برابر اين حملات بسيار آسيب پذيرند. آسيب هاي قابل توجه در پايه پل ها به دو گروه قابل دسته بندي هستند: دسته اول آسيب هاي وابسته به گسيتخگي خمشي پايه به علت مقاومت خمشي ناكافي با ظرفيت شكل پذيري خمشي ناكافي پايه ستون پل و دسته دوم آسيب هاي وابسته به شكست برشي به علت ظرفيت برشي ناكافي پايه پل. در حالتي كه زلزله با پريودهاي بلند رخ دهد، فراهم نمودن انعطاف پذيري مناسب براي مقابله با انرژي ورودي آن، امكان پذير نمي باشد. در اين حالت ميزان جذب و استهلاك انرژي، نقش بسيار مهمي در رفتار سازه خواهد داشت. در اين روش ها سيستم هاي مكانيكي مختلفي در نشيمن پل و يا در ديافراگم هاي انتهايي آن جداسازي مي گردند كه در هنگام وقوع زلزله اقدام به جذب و استهلاك انرژي نمايد. در اين مقاله سعي شده است تا پس از پرداختن به علل خرابي پل ها در اثر زلزله به شيوه هاي نوين مقاوم سازي و بهسازي لرزه اي پل‌ها پرداخته شود.