بررسي و كاهش اثر پيچش در رفتار لرزه اي ساختمان 4 طبقه بتني به كمك سيستم جداساز پايه

در اين تحقيق يك سازه بتني چهار طبقه كه در وضعيت اوليه مركز جرم و مركز سختي طبقات آن بر هم منطبق اند انتخاب و سپس خروج از مركزيت جرم در چهار حالت 5%، 10% ، 15% و 20% بعد سازه بر آن اعمال شده است. با اينكه در نظر گرفتن خروج ازمركزيت باعث افزايش پيچش در سازه و نياز تقويت اعضاء شده ،در طراحي براي آنكه محل مركز سختي تغيير نكند تقويت اعضاء متقارن درنظر گرفته شده است . در تحليل تاريخچه زماني غير خطي از 7 ركوردال سِنترو،بيگ بِر،لانگ بيچ،نُورتريج،لوما پِريتا ،سان فِرنادو، و كَپه مندوسينو كه همگي روي خاك نوع C با شرايط آئين نامه 2003 IBC و در نظر گرفتن اثر گسل نزديك استفاده شده است وركوردها به شتاب حداكثر زمين برابر g 0,4 طيف آئين نامه همپايه شده است. جداسازهاي مورد استفاده از نوع لاستيكي ورفتار آنها بصورت دو خطي در سه تيپ مدل شده است.هدف از انجام اين تحقيق بررسي حداكثر تغيير شكل جداساز در ميان تيپ هاي مختلف جداساز ها ي پايه ،محاسبه محدوده خروج ازمركزيت جداساز پايه نسبت به ابعاد روسازه ، كاهش اثر پيچش در سازه جدا سازي شده در پايه با سخت كردن لبه نرم ميباشد .