بهسازي اتصالات پلها به روش جداسازي لرزه اي

پل به عنوان يك عضو از شريان ارتباطي هر كشور نقش مهمي در حوادث غيرمترقبه از جمله زلزله دارد. با توجه به لرزه خيز بودن بيشتر نقاط كشور و قدمت بيش از سي سال پلهاي مسير هاي ارتباطي، ارزيابي مقاومتي و رفتاري اتصالات پلها بر اساس آخرين ضوابط بارگذاري و طراحي پلها ضرورت بهسازي اتصالات را در زمان وقوع زلزله نشان مي دهد. افزايش ظرفيت مقاومت ويا كاهش نياز اعضاء ضعيف بعنوان دو استراتژي مقاوم سازي سازه ها مطرح است. بكارگيري سيستم جداسازهاي لرزه اي در اتصالات پلها از جمله روشهاي رايج كاهش نياز در كشورهاي پيشرفته است. در اين سيستم اجازه تغييرشكلهاي حرارتي، قابليت تغيير پريود ارتعاشي و افزايش ميرايي سازه امكان پذير است. در اين تحقيق ضمن مروري بر تاريخچه و ايده مفهوم جداسازي لرزه اي در پلها، يك پل نمونه كه مشابه اكثر پلهاي احداث شده در كشور مي باشد جهت بهسازي به روش جداسازي لرزه اي انتخاب شده و پارامترهايي از قبيل پريود، شتاب عرشه، تغييرمكان حداكثر عرشه، برش پايه، انرژي انتقالي به شالوده ها و اثر P-Delta با توجه به تغيير مكان زياد ايزولاتور مورد بررسي قرار گرفته است. پل به روش اجزاء محدود با نرم افزار تحليلي 2000SAP تحليل طيفي شده و بر اساس نتايج بدست آمده بكارگيري سيستم جداساز لرزه اي در پلها تاثير به سزايي در كاهش برش پايه، ضريب شتاب و انرژي انتقالي به عرشه دارد.