توزيع نيروي برش پايه در سازه هاي جداسازي شده لرزه اي

روش جداسازي پايه سازه ها، به عنوان يك روش كنترل غيرفعال پاسخ سازه ها در برابر زلزله ايده اي تقريباً قديمي است كه حتي در بناهاي تاريخي ايران و چين و بعضي از بناهاي سنتي شمال كشور نيز مشاهده شده است. در سالهاي اخير به دليل فراهم شدن امكان دسترسي به ابزارهاي محاسباتي به منظور مدلسازي و همچنين پيشرفت فناوري ساخت و نصب آنها به سرعت در حال پيشرفت و مقبوليت يافتن براي استفاده از اين سيستم به منظور كاهش صدمات ناشي از زلزله است. از اواسط دهه 85 ميلادي آيين نامه هاي كشورهاي مختلف نيز شروع به ارائه ضوابط و توصيه هايي
به عنوان پراستفاده UBC 2[. كه در ميان، آيين نامه -3- به منظور تحليل و طراحي سازه هاي جداسازي نمودند] 4 ترين آنها در ويرايش هاي مختلف خود ضوابطي را بدين منظور ارائه نموده است. يكي از مسائل مطروحه در آيين نامه ها توزيع بار در اين سازه هاست كه هدف اين مقاله ارزيابي ضابطه ت وزيع بار طراحي سازه هاي ايزوله در آخرين نسخه) 1997 ( از اين آيين نامه است . بدين منظور قاب هايي 4 و 8 طبقه با سيستم هاي جداگر مدل خطي و هيسترسيس با روش استا تيكي معادل و با سه توزيع بار مختلف مثلثي پيشنهادي آيين نامه، توزيع بار يكنواخت و توزيع بار ذوزنقه اي طراحي شده و سپس تحت ركورد شتاب نگاشت السنترو،نورثريج)سيلمار( و تحليل ديناميكي غيرخطي تاريخچه زماني شدند. نتايج مورد بررسي در اين تحليل ها كه شامل برش پايه، برش طبقات، نيروي طبقات، تغيير مكان كف ها، تغيير شكل نسبي طبقات براي ارزيابي رفتار واقعي اين سازه ها بكار برده شدند.