بررسي اثر پيچش در ساختمان 4 طبقه بتني جداسازي شده در پايه

اين مقاله به بررسي اثر پيچش در رفتار لرزه¬اي ساه¬هاي جداسازي شده در پايه مي¬پردازد. در اين تحقيق يك سازه بتني چهار طبقه كه در وضعيت اوليه مركز جرم و مركز سختي طبقات آن بر هم منطبق¬اند و سپس خروج از مركزيت جرم در چهار حالت 5٪، 10٪، 15٪ و 20٪ بعد سازه بر آن اعمال شده است. با اينكه در نظر گرفتن خروج از مركزيت باعث افزايش پيچش در سازه و نياز تقويت اعضاء شده، در طراحي براي آنكه محل مركز سختي تغيير نكند تقويت اعضا متقارن درنظر گرفته شده است. در تحليل تاريخچه زماني غيرخطي از 7 ركورد ال سنترو، بيگ بر، لانگ بيچ، نوروتريج، لوما پريتا، سان فرنادو، و كپه مندوسينو كه همگي روي خاك نوع C با شرايط آئين نامهIBC2003 و در نظر گرفتن اثر گسل نزديك استفاده شده است و ركوردها به شتاب حداكثر زمين برابر 4/0گرم طيف آئين نامه همپايه شده است. جداسازي مورد استفاده از نوع لاستيكي و رفتار آنها بصورت دو خطي در سه تيپ مدل شده است. هدف از انجام اين تحقيق بررسي حداكثر تغيير شكل جداساز در ميان تيپ هاي مختلف جداسازهاي پايه، محاسبه محدوده خروج از مركطيت جداساز پايه نسبت به ابعاد روسازه، تعيين نسبت حداكثر تغيير مكان جداسازهايي كه در معرض ورودي زلزله دو جهته قرار گرفته¬اند به حداكثر تغيير مكان براي جداسازهايي كه در معرض ورودي يك جهته قرار گرفته¬اند و كاهش اثر پيچش در سازه جدا سازي شده در پايه با سخت كردن لبه نرم مي باشد.