توسعه زماني آبشستگي در آبشكن هاي كوتاه

به منظور ساماندهي رودخانه ها و حفاظت سواحل از سازه اي بنام آبشكن استفاده مي شود. از اين نوع سازه در پلها به عنوان پايه كناري يا تكيه گاه پل نيز استفاده مي شود. آبشكن ها عليرغم حفاظت ديواره هاي رودخانه،‌خود تحت تاثير پديده آبشستگي ناشي از تمركز جريان بخصوص در قسمت دماغه قرار مي كيرند. تجربه در موارد كثيري نشان داده است كه آبشستگي مي تواند به طور پيوسته زير فوندانسيون سازه را خالي كرده و موجب تخريب آن گردد. از طرفي در مرحله طراحي، اطلاعات كامل فوندانسيون سازه براي محافظت از آبشستگي ضروري است. يكي از پارامترهاي مهم در طراحي سازه، عمق ماكزيمم آبشستگي مي باشد، از سويي شناخت توسعه زماني آبشستگي و زمان رسيدن به وضعيت تعادل، براي تعيين عمق ماكزيمم آبشستگي ضروري است. لذا به منظور بررسي توسعه زماني آبشستگي آبشكن و ترسيم ديدي واضخ نسبت به اين موضوع،‌آزمايشاتي بر روي آبشكن هاي بالدار كوتاه در اندازه هاي مختلف انجام گرفت. بر اساس نتايج بدست آمده عمق آبشستگي با زمان بصورت لگاريتمي افزايش يافت و 80 درصد آبشستگي در 5 ساعت اول آزمايش مشاهده شد.