فرسايش آبكندي خطر جدي در كمين ابنيه فني

فرسايش آبكندي(خندقي) از اشكال پيشرفته و حاد فرسايش آبي و از مخرب ترين آنهاست كه دلالت بر تلفات خاك سطحي در اراضي دارد. فرسايش آبكندي از نظر توليد رسوب نسبت به فرسايش سطحي از اهميت بيشتري برخوردار است. به طوري كه قادر است علاوه بر مشكلاتي كه در محل فرسايش و خارج از آن ايجاد مي كند تا 50 برابر بيشتر رسوب توليد كند. ايجاد سازه هاي بدون توجه به شرايط منطقه يا بطور كلي اكوسيستم زمينه ايجاد و توسعه فرسايش خندقي يا آبكندي را فراهم مي كند. در اين خصوص مي توان به احداث جاده بر روي شيبهاي تند، عدم رعايت اصول فني در احداث آبگذرها و ... اشاره نمود. ايجاد آبكند در مناطق حساس بويژه در حاشيه رودخانه ها باعث افزايش توليد رسوب و حتي خروج رسوبات توليد شده توسط ساير انواع فرسايش مي شود كه مشكلاتي را براي سدهاي مخزني بدنبال خواهد داشت. بمنظور بررسي چگونگي ايجاد فرسايش خندقي در اثر سازه ها، ميزان توليد رسوب افزايش يافته و شرايط نامناسبي نيز براي سدهاي مخزني ايجاد مي گردد، مواردي از اين نوع آبكندها در نقاط مختلف استان مركزي شناسايي و بررسي شد. سعي گرديد جهت بررسي كامل موضوع شرايط اقليمي نيز مد نظر قرار گيرد. معمولا هر چه اقليم خشك تر باشد، شدت و تراكم فرسايش خندقي بيشتر بوده و حتي خسارات بيشتري نيز ايجاد مي شود. در اين مقاله ضمن تشريح كامل اين موضوع و عوامل موثر با توجه به اقليم، انواع مختلف اين نوع آبكندها و شرايط ايجاد آنها بررسي شده و با انجام نمونه برداري خاك و آزمايش آن، نقش نوع خاك نيز مورد بررسي قرار گرفته است.