سازه هاي آينده و معماري پايدار

در سالهاي اخير توليد مصالح و احداث ساختمان، انرژي بسيار زيادي را به خود اختصاص داده و معضلات مربوط به اتمام مواد خام در كنار كاهش شديد منابع توليد انرژيهاي تجديدناشدني، لزوم تجديد نظرهايي را در اين صنعت فراگير و مادر ايجاب ميكند 6. لذا لازم است تا استراتژيهاي طراحي در ساختمانهاي جديد، بسوي آينده جهت گيري شوند. اين درحاليست كه سرعت رشد صنايع و علوم و فنون نسبت به سالهاي گذشته بصورت تصاعدي افزايش يافته است ؛ به همان نسبت نيز تغييرات در عرصه استانداردها، عملكردها، كاربريها و غيره بيشتر عيان گشته و بنظر ميرسد كه ساختمانهاي جديد، بايد متنوعتر، انعطاف پذيرتر و قابل انطباق با هر گونه تغييرات احتمالي آينده باشند كه اين امر تمهيداتي را در طراحي و بخصوص در سازه ميطلبد.
اين مقاله در پي آنست تا به تبيين استراتژيهاي معماران و مهندسين در ارتباط با ساختمانهاي آينده بپردازد و از طريق تحليل اقدامات صورت گرفته برروي نمونه هاي موردي در دوره هاي زماني مشخص، نقش مهندسي و تكنولوژي را در ارتباط با معماري به چالش بكشاند و تاثيرات متقابل هريك را در ديگري نشان دهد. در اين مقاله سعي شده تا به طراحي سازه هاي آينده و ارتباط آن با دانش مهندسي و معماري در راستاي اهداف توسعه پايدار، پرداخته شود و تاثيرات تكنولوژي پيشرفته در معماري و سازه، از زاويه ديگري مورد ارزيابي قرار گيرد و در نهايت به پيشنهاد استراتژيهايي در طراحي، ساخت و نگهداري سازه هاي آينده در ارتباط با معماري پايدار ختم گردد.