بررسي اثر افزايش يا كاهش طول ساخت عضو در خرپاهاي فضايي

يكي از مشكلات مهندسين سازه، پوشش دادن دهانه هاي بزرگ بود كه با پيدايش خرپاهاي فضايي اين مشكل به نحو قابل ملاحظه اي مرتفع شد. از جمله مزاياي سازههاي فضايي مي توان به:
-1 سرعت در طراحي، ساخت و اجراء
-2 ايمني ، سبكي و مقرون به صرفه بودن،
-3 قابليت ايجاد اشكال و فرمهاي متنوع در معماري اشاره نمود.
با توجه به اين كه اين گونه سازهها داراي تعداد زيادي عضو با تنوع مختلف در سطح مقطع و طول مي باشند، خطاي ساخت و اجراي اعضاء، غالباٌ غير قابل پيشگيري و پيش بيني هستند و اين امر ممكن است باعث ايجاد تغييرشكل ها و تنش هايي در سازه گردد به طوري كه پس از اجراي كامل ساختمان، عليرغم عدم اعمال نيروهاي خارجي، سازه تحت اثر تنش قرار مي گيرد. با توجه به اين كه سازهها، براي اين نيروها طراحي نمي شود، ميزان نقص عضو اعضاء تاثير قابل توجه اي بر پايداري سازه خواهد داشت. در اين تحقيق تعدادي خرپاي فضايي با معماريهاي متنوع با درنظر گرفتن نقص عضو براي يك عضو در مكانهاي مختلف سازه تحت بررسي قرار گرفته است.